Nadchodząca aukcjaLXII Aukcja: Sztuka Dawna · 1 grudnia 2026, godz. 19:00
Artyści

Alfred Aberdam

1894–1963

W ofercie
0
W archiwum
2
Alfred Aberdam, Krajobraz z kobietą i dzieckiem na ławceKrajobraz z kobietą i dzieckiem na ławce

O artyście

Polski malarz żydowskiego pochodzenia, związany z École de Paris, autor ekspresyjnych scen figuralnych, martwych natur i kompozycji z tancerzami oraz jeźdźcami.

Studia rozpoczął w 1913–1914 roku w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium, przerwane wybuchem I wojny światowej – wcielony do armii austriackiej został ranny, trafił do rosyjskiej niewoli i przebywał w obozach pod Krasnojarskiem i Irkuckiem. Po powrocie do Polski w 1920 roku kontynuował naukę w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych u Teodora Axentowicza (1921–1922), a następnie w Berlinie u Aleksandra Archipenki (1922–1923). W 1923 roku osiadł w Paryżu, gdzie na stałe związał się ze środowiskiem École de Paris.

Wystawiał m.in. w Galerie Granoff (Paryż, 1929), w Muzeum Rzemiosła Artystycznego we Lwowie (1932), w paryskiej Galerie des Beaux-Arts (w tym na wystawie polskich artystów w 1935) oraz na prestiżowych Salonach: des Indépendants, d’Automne i des Tuileries. Od 1933 roku należał do ugrupowania „Plastycy Nowocześni” / „Nowocześni”, współtworząc polską odmianę modernizmu.

W latach 20. w Paryżu wszedł w skład tzw. „Grupy Czterech” – razem z Léonem Weissbergiem, Sigmundem Menkesem i Joachimem Weingartem – której pierwsza wspólna wystawa odbyła się w galerii Au Sacre du Printemps Jana Śliwińskiego w 1925 roku. Po wojnie miał ważne wystawy indywidualne: w Paryżu (Galerie des Beaux-Arts, 1949; pokaz retrospektywny; kolejne wystawy w latach 50.), w Londynie (Molton Gallery, 1961) oraz w Muzeum w Tel Awiwie (1962); już po śmierci artysty, w 1970 roku, jego twórczość podsumowała retrospektywa w Petit Palais w Genewie.

Malarstwo Aberdama wyrasta z doświadczeń postimpresjonizmu, kubizmu i ekspresjonizmu, jednak pozostaje mocno zakorzenione w figuracji. Artysta najczęściej malował sceny rodzajowe, rodzinne grupy, baletnice i tancerzy, kompozycje z jeźdźcami, a także martwe natury i sceny we wnętrzach. Charakterystyczna jest gęsta, mięsista faktura farby, ciemne, nasycone tło, z którego wyłaniają się postacie zarysowane miękkimi, rozedrganymi plamami barwnymi. Paleta oparta na przygaszonych szarościach, zieleniach i brązach ożywiana jest akcentami żółci, czerwieni czy błękitu; światło nie tyle opisuje przestrzeń, co buduje emocjonalny klimat sceny. Jego kompozycje wykazują wyraźne zainteresowanie rytmem i ruchem – szczególnie widoczne w obrazach z tancerzami i końmi – przy jednoczesnym zachowaniu klarownej, często horyzontalnej konstrukcji płótna.

Jednym z ciekawszych epizodów w karierze Aberdama jest działalność „Grupy Czterech”. Współpraca z Weissbergiem, Menkesem i Weingartem, przyjaciółmi jeszcze z Galicji, nie tylko zaowocowała wspólnymi wystawami, ale również stała się ważnym manifestem obecności żydowskich artystów z Europy Środkowo-Wschodniej w Paryżu. Krytycy podkreślali, że w ich twórczości spotykają się: francuska nowoczesność, wiedeńsko-monachijskie wykształcenie oraz lwowska wrażliwość, tworząc rozpoznawalną „galicyjską linię” w obrębie École de Paris.

Prace Alfreda Aberdama są obecne w zbiorach muzealnych i kolekcjach prywatnych we Francji, Polsce, Izraelu i Szwajcarii.

Obecnie w ofercie

Brak aktualnych ofert. Napisz do nas, jeśli szukasz prac artysty.

Obiekty archiwalne

z aukcji Polskiego Domu Aukcyjnego