Nadchodząca aukcjaLXII Aukcja: Sztuka Dawna · 1 grudnia 2026, godz. 19:00
1/1
Oferta · Sztuka dawna (do 1945)Niedostępny

Henryk Kuna1879–1945

Głowa kobiety

Obiekt obecnie niedostępny
Technika
brąz
Wymiary
wys. całkowita: 47,5 cm
Sygnatura i oznaczenia

sygn. na odwrocie u dołu: H. Kuna

ID obiektu
3202

Opis obiektu

Figury kobiece stanowiły znaczącą część dorobku artystycznego Henryka Kuny. Należały również do najbardziej znanych i cieszących się dużą popularnością. Prezentowana „Głowa kobiety” wpisuje się w te zainteresowania artysty. Kuna w swojej twórczości nawiązywał do antyku i włoskiego renesansu, a także inspirował się m. in. sztuką Aristide Maillola – przedstawiciela tzw. nowego klasycyzmu. Mieczysław Wallis potwierdza te nawiązania do rzeźby antycznej pisząc: „w stylizacji włosów, w sposobie ich układania w falisty ornament, w jakich dostrzegamy w niektórych głowach i posągach Kuny, można dopatrzyć się reminiscencji posągów greckich z okresu archaicznego”.

Opisywany wizerunek kobiety spełnia te kryteria. W pracach artysty charakterystyczne są według Heleny Blumównej: „równowaga, umiar, odpowiednie proporcje […], kompozycje figuralne […] są spełnieniem doskonałej harmonii”. Zwraca uwagę również trafnie dostrzeżone przez Wallisa: „świetne wydobycie rysów indywidualnych i jego charakterystycznej postawy oraz szlachetność kształtu – piękno sylwet, płynność i rytmiczność konturów”. Kobieta wyrzeźbiona przez Henryka Kunę zdaje się być zamyślona, nieco smutna. Postać pozbawiona jest nadmiernej ekspresji, ta prostota i powściągliwość nie odbiera jednak jej wdzięku. Przeciwnie, stanowi o jej szczególnym charakterze. „Postacie kobiet zdają się marzyć lub śnić, pogrążone w sobie” –mówił Mieczysław Wallis. „Głowa kobiety” jest tego interesującym przykładem, a jednocześnie wyrazem talentu Henryka Kuny.

O artyście

Henryk Kuna 1879–1945

Wybitny polski rzeźbiarz XX wieku, pedagog. Henryk Kuna urodził się w ortodoksyjnej rodzinie żydowskiej w Warszawie. Początkowo miał uczyć się w szkole rabinackiej. Dzięki pomocy Franciszka Rajkowskiego (ciechanowskiego lekarza i społecznika), postanowił zająć się rzeźbą. Studiował w pracowni rzeźbiarskiej Piusa Welońskiego i w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod opieką Konstantego Laszczki. Jego artystyczny debiut datuje się na rok 1904, kiedy powstała rzeźba z cyklu „Śmierć” (została zaprezentowana w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie w 1924 roku). Podczas pobytu w Paryżu zainteresował się sztuką Rodina (przebywał tam kilkakrotnie np. w latach 1924-1930, w roku 1927 odbyła się jego wystawa indywidualna, a za działalność artystyczną wyróżniony został francuską Legię Honorową).

Karta artysty